2007: voor de tweede keer dit jaar naar Roemenie

vrijdag 7 t/m zondag 16 september 2007

Lees eerst: Hoe het allemaal begon

Vrijgdagmiddag 7 september. Voor de tweede keer dit jaar zette ik voet op Roemeense bodem. Ditmaal met Koekjesoma Henny in mijn kielzog die ook wel in was voor een Roemeens avontuur. Om 12 uur ‘s-middags stonden wij al op Otopenie,  gevlogen met de Lufthansa, en Angela en Nicolae stonden ons al op te wachten. Meteen werd de bagage in de witte Logan gepropt en begonnen wij aan de rit naar Bradet. Want wat is Roemenië zonder Bradet? Na een lange rit binnendoor (de snelweg naar Pitesti lag open) arriveerden wij om een uurtje of 5 in de middag dan eindelijk in Bradet.

Net zoals mij overkwam in alle jaren daarvoor zat ook Henny vol verrukking met haar neus tegen de autoruit geplakt. Ook voor haar ging er een andere wereld open en ook Henny was op slag verliefd op dit land in het oosten van Europa.

Het straatje in Bradet lag er zoals gewoonlijk verrekte slecht bij en het ging dan ook met horten en stoten naar boven. Alexandru zat al voor zijn armoedige ferma en zijn oude gerimpelde gezicht begon te stralen. Ik stoof de auto uit, het hek door en om zijn nek. Ohoh…..hij stotterde van genot en pakte mij verbluffend stevig vast. Het Hollandse kind was weer thuis. Henny werd hoffelijk begroet met een handkus. Constanta was nog op het land en miste onze aankomst. Een uurtje later vloog ook zij om mijn nek en Henny kreeg verbluft dezelfde begroeting. Die is niet zo zoenerig aangelegd maar hier moest ze er toch aan geloven. Roemenen zijn nu eenmaal verzot op zoenen.

Ik was trouwens blij om Alexandru te zien. Lang had hij in het ziekenhuis gelegen en was de dag ervoor pas thuisgekomen. Had flink stennis liggen maken dat hij naar huis wilde want zijn “dochtertje” uit Nederland zou vrijdag komen, dat kon en mocht hij toch niet missen he. Ze lieten hem maar gaan, zij het niet van harte want het gaat niet goed met “vadertje”.

Daarna werd alle bagage Casa Pascu ingedragen en ploften wij vrolijk op het terras neer met een peukie en een bakkie. Ik was weer “thuis” in mijn geliefde Bradet en Henny vond het allemaal een groot avontuur en keek haar ogen uit haar hoofd. Na nog lekker te hebben gegeten en een hoop geklets doken wij doodmoe het grote “nep Ikea bed” in.

Zaterdagmorgen 8 september werden wij gewekt door de haan van de buren. Het was een stralende dag en na het ontbijt gaf ik Henny een rondje Bradet. De verlaten weg, de oude mensjes die nog steeds met emmertjes water van de rivier af kwamen, kapotte auto’s die zomaar ergens neergezet waren om te vergaan tot een hoop oud roest, de armzalige waterputten langs de weg, het vee dat overal en nergens los rondliep, de zwerfhonden natuurlijk achter Henny aan……en dan die rust en die stilte. Wij genoten ervan. Rust en stilte…..? Ja, in de meeste gevallen wel, ware het niet dat er zo af en toe een oude auto luid toeterend de weg af kwam scheuren met zwaaiende bestuurders. Wij zwaaiden maar vrolijk terug!

Weer thuisgekomen wilde Nae met ons naar de Vidraru Stuwdam…..nou, dat liet ik mij geen tweede keer zeggen want dat is altijd een fraai iets om te bezichtigen en Henny was daar natuurlijk nog nooit geweest. Angela bleef thuis in haar keukentje en stoeide met haar potten en pannen om een lekkere maaltijd voor ons te maken die middag. Via Curtea de Arges reden wij het prachtige berggebied van de Vidraru in, het zonnetje scheen volop en weer zat Henny met haar neus tegen het raam geplakt. O o o, wat een belevenis was dat toch. Gammele oude auto’s die op hun gemakje voor ons uit tuften, kuddes schapen en koeien, massa’s mensen op de weg en stokoude opaatjes op nog oudere fietsen, paarden en wagens met hele families erop. Tja, zelfs ik raak daar nooit op uitgekeken, het is ook zo’n totaal andere wereld!

Eenmaal bij Vidraru aangekomen keek ik mijn ogen uit. Wat was het daar in die 2 jaar tijd veranderd. Massa’s toeristen en een hele batterij kraampjes met maïs en koekjes en andere ondefinieerbare versnaperingen. En overal politie om het verkeer te leiden. Nu was dat wel nodig ook, een zigeuner kwam met zijn behuizing de bocht om scheuren terwijl er een automobilist verwoede pogingen deed om ook de bocht te nemen en de goede versnelling van zijn oude barrel niet kon vinden. Hilariteit alom, het toeziend publiek in een deuk en de zigeuner witheet van woede omdat hij er niet langs kon. Flinke schelpartijen over en weer waren het gevolg en toen ik ook nog het “lef” had om een paar foto’s van het tafereel te nemen kreeg ik ook de volle laag. Ik lag in een deuk en trok me er niets van aan. De politie agenten stonden er met hun neus bovenop, staken geen vinger uit en stonden net zo hard te lachen als de rest. Henny vond het machtig daar en had natuurlijk al snel een stelletje zwerfhonden achter zich aan. Ik had snel een baal koekjes voor haar gekocht (80 cent) en de zwerfhonden hadden een goede dag. Terug in Bradet konden wij gelijk aanschuiven in het knusse kamertje van Casa Pascu. De buren Nicolae en Geta met zoon Vlad waren ook net uit Boekarest aangekomen en schoven ook aan. Gezellig, want ik had hun al heel wat jaartjes niet meer gezien dus er was veel bij te kletsen. Ook buurvrouw Dogitha kwam even later met haar boeren werkkleren aanwaaien en schoof met een verheerlijkt gezicht tussen ons in aan tafel. Zo…..de club was weer compleet en er werd heel wat afgegeten en van de heerlijke zelfgemaakte kersenwijn gedronken. Na het eten verdwenen Angela en Nae naar boven voor een middagslaapje en Henny en ik gingen bij Nicolae en Geta een bakkie drinken. Zoon Vlad was ook veel met fotografie bezig dus dat was kaassie voor mij. Uren hebben we zitten babbelen.

Share