2007: Onverwacht 5 dagen Roemenie

ROEMENIE  Boekarest, vrijdag 23 t/m dinsdag 27 februari 2007

Ja ja, deze dame ging vrijdagochtend 23 februari 2007 weer naar haar geliefde Roemeniė, en dat voor maar vijf dagen. Een hele luxe voor dit meissie maar ach, er werd hard voor gewerkt en een verzetje zo op zijn tijd moest kunnen toch?

Ik zal even uitleggen hoe dit allemaal tot stand is gekomen.

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten heb ik een goede vriendin, die tevens ook mijn buurvrouw is, die uit Roemeniė komt. Iulia! Maandagochtend (19 februari) stond ze al voor dag en dauw met haar kopje koffie voor mijn neus, helemaal hieperdepieper. Ze ging naar Boekarest met haar klimdwerg Mada om die zondag (25 feb.) een ijsgala bij te wonen van de wereldberoemde ijsdanser EVGENI PLUSHENKO, want daar hadden ze kaartjes voor geregeld en Mada had dan toch vakantie dus ach…. dat moesten ze er maar van nemen dan.

Mijn hartje begon al sneller te kloppen…. ach, Plushenko, tijdens de afgelopen Olympische winterspelen had ik aan de buis gekluisterd gezeten om hem zijn fantastische shows te zien schaatsen en ik had werkelijk genoten van die Rus.

Iulia zag mijn blik en vertelde mij lachend dat er nog wel een paar kaartjes waren, dus als ik dat ijsfenomeen wilde zien zondag in Boekarest was dat geen probleem. Gewoon even een vliegticket boeken en ik kon mee!

Oh hemeltje, dat was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd, maar aangezien ik in september van dit jaar ook al richting Roemeniė ga had ik zoiets van: leuk leuk leuk, maar 2x Roemeniė in 1 jaar? Werner zou er hartkloppingen van krijgen dus……

Iulia vond het echter helemaal geen probleem, ik moest alleen maar even sponsors zoeken toch? Meteen had ik mams aan de telefoon en legde haar de hele situatie uit. Die vond het een kans uit duizenden en zie hier…. lang leve paps en mams, mijn ticket was geregeld! Nu was ik ook in de hieperdepieper-stemming, ik ging naar mijn oh zo favoriete plekje op aarde, kreeg de kans om Plushenko in aktie te zien en ik zag tevens al mijn vrienden weer!

Iulia en Mada gingen zaterdag pas vliegen (de 24ste) en kwamen dan die donderdag erop weer terug. Dat vond ik te lang, ook omdat ik die dinsdag daarop weer gewoon moest werken. Maar vrijdag was ik al vrij en ik had zoiets van: ik ga dan lekker al vrijdag weg, vraag dinsdag vrij en maak er vijf dagen van. Nou, dinsdag kon ik meteen vrij krijgen dus dat was geen probleem en ik belde subiet Angela in Boekarest op met de vraag of zij en Nae dat weekend wat te doen hadden. Stomverbaasd hing mijn Roemeense vriendin aan de andere kant van de lijn…. een grote “WHY?” vloog terug naar Holland en toen ik de situatie uitlegde ging Angela uit haar dak! Dat ik zomaar een paar dagen onverwacht kwam was helemaal geweldig…. onderdak geregeld want bij hun kan ik altijd terecht.

Nu werd dat nog een hele touwtrekkerij daar in Boekarest, want Iulia en Gheorghita hebben een appartement vlakbij Angela en Nae en daar woont hun (en mijn) vriendin Lumi, waar ik ook moest en zou logeren. Ik heb mij maar in tweeen gesplitst. Ik zou dan 2 nachten bij Angela en Nae logeren en de andere 2 nachten bij Lumi en Iulia. Dat zou me een feest worden hoor.

‘s-Middags kwam Marloes thuis uit school en vermoedde al snel dat er wat te gebeuren stond dat weekend. Met jaloerse blikken werd kennisgenomen van mijn plannetjes en natuurlijk kwam het hoge woord er meteen uit: Mam, ik wil ook mee hoor! Dat vermoeden had ik al want ik weet dat die spruit het ook helemaal geweldig vindt in Roemeniė en aangezien ze ook iedereen kent daar was ze niet meer te houden. Maar ja, de Euro’s waren op dus een ticket zat er voor haar niet in. Daar had ze al snel wat op gevonden en klom meteen in de telefoon om de hele situatie aan haar vader uit te leggen. Die vond het ook wel een goed plan en Frits zou dan haar ticket wel betalen. Helemaal geweldig natuurlijk. Nu waren er twee in huis in de hieperdepiep-stemming.

Toen Werner gebeld want die wist nog helemaal van niets. “Nou meid, moet je lekker doen, hartstikke leuk” was het commentaar. Nu hield niets ons meer tegen. De tickets waren al snel geboekt (leve internet) de batterijen van de camera opgeladen en de warme kleding in de koffer gepropt.

Vrijdagmorgen 23 februari om half zeven bracht Gheorghita ons heel lief naar Schiphol, om kwart voor tien ging het vliegtuig de lucht in en om half twee plaatselijke tijd arriveerden wij in het ijskoude Boekarst.

Vrijdagmiddag om 13.30 uur plaatselijke tijd landden Marloes en ik wederom op het ons nu zo bekende vliegveld van Boekarest, Otopeni (recentelijk omgedoopt in Henri Coanda).

Deze keer waren het niet Angela en Nicolae die ons op stonden te wachten maar Gheorghita’s broer Adrian (Angela moest nog werken en had geen vervoer en Nicolae had een pittig examen die middag). Geen probleem, Gheorhita had het in Nederland al geregeld met broerlief. Adrian hield een groot vel in de lucht met onze namen er op, maar hij herkende ons meteen (van mijn website die hij regelmatig bezoekt), repte zich naar ons toe en heette ons hartelijk welkom in het ijskoude Boekarest.

Snel liepen wij naar de auto die boven op de lelijke parkeergarage stond te wachten en vliegensvlug stapten wij in, blij uit de snijdend koude wind te zijn. De rit van het vliegveld naar hartje Boekarest was deze keer dan ook heel anders dan andere keren. Enorme winkelcentra, supermarkten en kantoorgebouwen rezen langs de snelweg als paddenstoelen uit de grond en er was een Ikea in aanbouw waar menig Roemeen in de toekomst nog wel eens in zou kunnen verdwalen. En het verkeer was gigantisch ….. Enorme files strekten zich uit over de boulevards en aangezien Roemenen nou niet bepaald heren in het verkeer zijn was het getoeter, gefoeter en afsnijden niet van de lucht. Ik keek mijn ogen uit en begon serieus te denken dat dit een soort zelfmoordpoging moest zijn. Adrian toeterde en foeterde lustig terug (is heel normaal daar) en parkeerde een uurtje later keurig zijn moderne bolide (van de zaak) voor de deur van een afzichtelijke woonkazerne aan de Soceaua Colentina, het gebouw waarin het appartement van Iulia en Gheorghe zich bevindt en waar Lumi woont zolang de Cretutjes in Nederland zijn.

Share