2004: Naar Roemenië, dit keer met mijn dochter

Roemeniė September 2004

Lees eerst: Hoe het allemaal begon

Vrijdag 3 september 2004. En weer was ik op Otopeni International Airport geland. Het geheel werd steeds moderner en er waren massa’s gebouwen in aanbouw. Het geheel begon inderdaad het aanzien van een “echte” luchthaven te krijgen.

Deze reis had ik mijn jongste telg Marloes mee weten te krijgen. Die was met haar 11 jaren jong wel in voor een avontuur in een vreemd land. Angela stond ons al op te wachten (Nae zat aan de Zwarte Zee voor zijn werk) en omhelste de Hollandse “ladies” vol enthousiasme. Eindelijk, ik was weer in mijn oh zo geliefde land, en ik hoopte dan ook van harte dat Marloes hier zou leren dat luxe, geld en fatsoenlijk sanitair niet zo vanzelfsprekend zijn in het leven.

De betonnen parkeergarage was niks veranderd, zo mogelijk nog lelijker en viezer door de luchtvervuiling, en de politie-agenten waren nauwelijks te bekennen. Er slenterden hier en daar wat “blauwjassen” lusteloos rond, het machtsvertoon van alle jaren daarvoor was in ieder geval verdwenen.

De rit van het vliegveld naar Str. Avrig was voor mij nu wel gesneden koek, voor Marloes een ware openbaring. Er kwam zelfs een bedelaar voor het autoraampje staan in de hoop een paar lei te ontvangen. Nou, ze schrok zich een hoedje, dat had ze nog nooit meegemaakt. “Bestaat dit nog?” verscheen in grote vraagtekens boven haar blonde koppie.

In Str. Avrig aangekomen stapte ik vol zelfvertrouwen het vieze portaal van de flat binnen en zette koers naar het ,inmiddels beruchte, “rotliftje”. Met koffers beladen stapte ik voorzichtig naar binnen (de bodem klapt een stukje naar beneden als je er in gaat staan) en reikte Marloes de hand. Die stapte nietsvermoedend het “kippenhok” in en schrok zich rot. Mam, ik ga wel met de trap, hier ga ik niet mee naar boven! Na uitgelegd te hebben dat het wel losliep met dat “hangbakkie” gingen we naar de 10de etage. Deze keer was het Marloes die met samengeknepen knietjes de reis omhoog trotseerde. De dagen daarna heb ik overigens nog nooit iemand zo fanatiek trappen zien lopen. Die “enge rotlift” kon wat haar betreft de zenuwen krijgen, want die kreeg zij ook van dat ding.

De volgende dag werd ook Marloes heel Boekarest rondgesleurd. Het Parlamentul maakte grote indruk op haar, helaas was het gesloten voor  publiek omdat er een of andere conferentie aan de gang was. Dat vond ze jammer, ze had het wel eens van binnen willen bekijken. Per slot van rekening is het een zeer imposant gebouw.

Met de taxi, de bus en de metro ging het door de stad. Van de moderne winkelboulevard tot aan de bouwvallige achteraf-wijken, ze keek haar ogen uit. Ook oma Eugenia werd met een bezoekje vereerd in haar sjofele flatje. Eugenia vond het helemaal geweldig en kon maar niet van die mooie blonde lokken afblijven. Marloes keek nog even de kat uit de boom, genoot uiteindelijk van de oprechte vreugde van Eugenia en sloot het oudje in haar hart.

Zondagochtend zakten we af voor een kopje koffie in de nieuwe “koffieshop” verderop in de straat. Wij waren de allereerste klanten en werden hartelijk ontvangen door de nieuwbakken eigenaar. Marloes had zowaar sjans, de eigenaar was helemaal weg van die “lekkere blonde meid uit Holland” (waar lag dat land nou precies dan?) en verwende haar volop met verse chocolademelk met slagroom totdat het haar neus en oren uitkwam.  Wij kregen het eerste bakkie koffie gratis, maar moesten daarna wel koffiebonen kopen om de kassa te spekken.

Daarna ging het naar de markt. Marloes had nog zoiets van “ik weet eigenlijk niet of ik wel zin heb om daar rond te gaan struinen” maar ze had geen keus en ging uiteindelijk een beetje mokkend mee. Eenmaal op de markt aangekomen viel het mondje open. Wat een boel keuze daar. “MAM, gave broeken, MAM, gave schoenen, MAM, gave oorbellen, MAM, MAM”!

Maar het was allemaal zo duur he. Duizenden leien kostte het spul. Pruilend telde ze haar geld (20 Euro) en kwam mokkend tot de conclusie dat ze maar 1 paar schoenen kon kopen. Angela en ik lagen in een deuk, foutje in de berekening. De prijzen lagen omgerekend zo rond de 4 Euro per paar schoenen en 5 Euro voor een mooie broek. de oorbellen en haarelastiekjes een paar centen. Toen dat misverstand uit de wereld was stoof ze langs de schoenenkramen, ging uiteindelijk volop zitten passen en kocht 2 paar hartstikke leuke schoenen, samen voor een Eurootje of 6. Ze kon er niet over uit, wat was het goedkoop zeg! Toen kwam de spijkerbroekenkraam aan de beurt. Er hing een hele mooie en die wou ze hebben. De marktkoopvrouw trok haar meteen het Inimini-paskamertje in en rook handel. Na 5 minuten was ze in het bezit van een prachtige spijkerbroek voor een paar Euro. Na Marloes met veel moeite weg te hebben gekregen van de schoenen- en broekenkramen werd het tijd om de groente- en vleesafdeling te bezoeken. Dat is een kakafonie van herrie. Schreeuwende boeren, kakelende kippen, onbekende vissoorten en een allesoverheersende stank van rottend afval. Ik kwam er al jaren maar keek nog steeds vol verbazing in het rond.

Bij de sigarettenhandelaar sloeg ik nog even snel een paar sloffen Marlboro in, voor 7,50 Euro per slof kon ik me daar geen buil aan vallen, hadden we genoeg voor de rest van de vakantie! En zoals gewoonlijk werd ik weer vol verbazing aangekeken, 4 sloffen? Ja, ik legde het geld al op de toonbank. Een brede lach verscheen op het gezicht van de verkoopster. Haar dagomzet was in 2 minuten al binnen!

Laat in de middag kwam Nae boven water en Marloes werd weer platgeknuffeld. Bleven we nog een nacht in Boekarest? Geen denken aan, de bagage werd weer in het kippenhok gestouwd,  10 etages lager in de oude Dacia gehesen en we vertrokken naar Scop (het werk van Nicolae) om een andere auto op te halen voor onze trip door het land. Nae zijn baas was zo vriendelijk om een mooie Renault Clio beschikbaar te stellen voor de Hollanders, die moesten in comfort reizen, niet in zo’n gammele stinkbak. Helemaal gratis, alleen de benzine kwam voor onze rekening. Aardige jongens die Roemenen! Het duurde allemaal wat langer dan gedacht, Marloes vermaakte zich kostelijk met “waakhond” Dixie en de meligheid sloeg alom toe.

Share